1) - بحار الانوار، ج 35، ص 164

2) - پيغمبر اكرم(ص) به جمعى از قريش عبور كرد كه شترى براى بتان نحر كرده بودند، بر ايشان سلام نكرده گذشت، جمعيت گفتند: يتيم ابوطالب بر ما مى‌گذرد و سلام نمى‌كند! كيست كه برود نمازش را تباه سازد؟ عبدالله زبعرى برخاست و مقدارى از كثافات شكمبه و خون‌هاى ريخته شده را گرفت و به مسجد آمد. هنگامى كه حضرت رسول در سجده بود، لباسش را آلوده ساخت. پيغمبر به خانه آمد و هنگامى كه ابوطالب برگشت، رسول خدا پرسيد من كيستم؟ ابوطالب گفت: فرزند برادرم چه شده؟ داستان را شرح داد، ابوطالب آواز برداشت: اى فرزندان عبدالمطلب! فرزندان هاشم! فرزندان عبدمناف! از هر طرف او را جواب داده اجتماع كردند، پرسيد چند نفريد؟ گفتند: چهل نفر، فرمود: اسلحه خود را برگيريد و همراه من بياييد. آمدند تا در ابطح با جماعت قريش روبرو شدند، مردم خواستند فرار كنند. گفت به پروردگار كعبه قسم، هر يك از شما حركت كند او را از دم شمشير مى‌گذرانم، سپس نزديك سنگ بزرگى كه در ابطح بود آمد، سه بار شمشير را بر آن سنگ فرود آورد و در هر بار قطعه بزرگى از آنرا جدا ساخت، آنگاه رو به حضرت رسول نموده گفت: پرسيدى من كيستم؟ اينك بشنو تو كيستى: و در ادامه اشعار فوق را سرود، و بينى عبدالله را با خون و كثافات شتر آلوده ساخت!