1) - در زيارت حضرت فاطمۀ بنت اسد، همسر ابوطالب و مادر امام على(ع) چنين مى‌خوانيم: «اَشْهَدُ انَّكِ احْسَنْتِ الْكَفالَة، وَاَدَّيتِ الْأَمانَة، وَاجْتَهَدْتِ فى مَرْضاتِ اللَّهِ، وَبالَغْتِ في حِفْظِ رَسُولِ اللَّهِ، عارِفَة بِحَقِّهِ مُؤْمِنَۀ بِصِدْقِهِ، مُعْتَرِفَة بِنُبُوَّتِهِ، مُسْتَبْصِرَة بِنِعْمَتِهِ، كافِلَة بِتَرْبِيتِهِ مُشْفِقَة عَلى نَفْسِهِ، واقِفَة عَلى خِدْمَتِهِ، مُخْتارَة رِضاهُ»؛ گواهى مى‌دهم كه براستى تو به‌خوبى كفالت كردى و امانت را پرداختى و در بدست آوردن موجبات خوشنودى خدا كوشش كردى و در نگهدارى رسول خدا حدّ اعلاى سعى خود را مبذول داشتى در حالى كه به‌حقّ او آشنا و به‌راستگويى‌اش ايمان داشتى و به نبوتش معترف و به نعمتش بينا و آشنا بودى و تربيتش را به عهده گرفتى و نسبت بدان حضرت مهر ورزيدى و براى خدمتكارى‌اش خود را مهيا كردى و خوشنودى‌اش را اختيار كردى. فقرات فوق اشاره به حضور پيامبر گرامى اسلام(ص) در خانۀ ابوطالب و پذيرش سرپرستى و كفالت آن حضرت از سوى ابوطالب و همسرش فاطمه بنت اسد (س) دارد - مترجم.