357سازمان‌هاى ملى را تشكيل دادند كه هدف اصلى آنان رسيدن به استقلال تام بود.
در اين هنگام بود كه رهبر بزرگ جنبش استقلال هند، ماهاتما گاندى قيام كرد و عليه استبداد بريتانيا به مبارزه پرداخت. پس از تجاوز ارتش ژاپن در سال 1942 اختلاف شديدى در بين سران هند و سران مسلمانان هند كه رهبر آن‌ها محمدعلى جناح بود به وجود آمد.
در آن هنگام حكومت بريتانيا قوانينى وضع نمود كه به‌موجب آن به هند و سيلان و پاكستان استقلال داده شد. در ماه اوت 1947 م، آخرين سرباز بريتانيايى خاك هند را ترك گفت و در تاريخ ژانويۀ 1950، هند حكومت جمهورى مستقل خود را اعلام نمود و به عضويت اتحاديه كشورهاى مشترك المنافع بريتانيا درآمد.
روابط ايران و هند در مارس 1950 برقرار شد.
در طول جنگ‌هاى 1965 و 1971 ميان هند و پاكستان، ايران براى پاكستان كمك‌هاى نظامى مهمى را فراهم نمود.
در دوران پس از جنگ سرد، يكى از اولين و مهم‌ترين حوادث تاريخ روابط ايران و هند، ديدار «ناراسيمها رائو»، نخست وزير هند از ايران در سال 1993 بود كه براى اولين بار پس از انقلاب اسلامى از ايران ديدار كرد و اين ديدار رسمى او از سوى هاشمى رفسنجانى، رئيس جمهورى وقت ايران، به عنوان يك نقطه عطف تفسير شد.