232مىشود و به عنوان يك مارك ايتاليايى در جهان به فروش مىرسد، از معروفيت خاصى برخوردارست.
روابط ايران و الجزاير
در سالهاى پيش از وقوع انقلاب اسلامى، روابط دو كشور ايران و الجزاير به دليل مواضع انقلابى الجزاير چندان حسنه نبود و دو كشور تنها در چارچوب سازمان كشورهاى صادر كننده نفت (اوپك) همكارىهاى محدودى با يكديگر داشتند. در حاشيه اجلاس سران اوپك در سال 1975 بود كه الجزاير ميان ايران و عراق به ميانجىگرى پرداخت و قرارداد معروف 1975 در خصوص اروندرود و مسأله كردها بين دو كشور ايران و عراق به امضا رسيد.
به دنبال پيروزى انقلاب اسلامى در ايران، با توجه به مواضع انقلابى دولت الجزاير و عضويت اين كشور در گروه امتناع به همراه سوريه، ليبى، يمن و سازمان آزاديبخش فلسطين و نيز به دليل خاطرۀ خوبى كه تاريخ مبارزات رهايىبخش الجزاير در اذهان انقلابيون ايرانى داشت، روابط دو كشور رو به گرمى گذاشت.
در سال 1981، الجزاير در جريان حل و فصل ماجراى گروگانهاى آمريكايى در تهران نقش ميانجى را ايفا كرد و از آن پس به عنوان حافظ منافع ايران در آمريكا اعلام شد. دو كشور در سال 1993، پس از آنكه الجزاير ايران را متهم به حمايت از جبهه نجات اسلامى كرد، روابط خود را با يكديگر قطع كردند. ايران اين اتهامات را بىاساس دانست.