189و بيشتر در نواحى شمال شرقى و شمالى كشور زندگى مىكنند. همچنين در اين كشور اقليتهاى زبانى كوچك آرامى (آشورى) و ارمنى نيز زندگى مىكنند.
در آمد سرانه اين كشور 1380 دلار آمريكا (حسب گزارش سال 2006 بانك جهانى) و اميد به زندگى در اين كشور 72 سال براى مردان و 76 سال براى زنان است.
وضعيت كردها در سوريه نسبت به ديگر كشورها ناگوارتر گزارش شده است. اين اتهام در مورد حكومت بعثى سوريه، كشورى كه محل سكونت اقوام و گروههاى زبانى متفاوت است، مطرح است كه تنها يك هويت مىشناخت و آن هويت عربى بود. موجوديت جامعه دو ميليونى كردها (و به قول منابع محلى 3 الى 4 ميليونى)، كه 10 درصد ساكنين سوريه را تشكيل مىدهند، همواره از جانب حكومت حافظ اسد انكار مىشد. اين گروه همانند تركيه و عراق در سوريه هم بزرگترين گروه اقليت نژادى به شمار مىروند. با ظهور بشاراسد برخى اقدامات اصلاحى در اين مسير صورت گرفته است.
عليرغم اينكه نواحى كردنشين آن فقيرترين قسمتهاى اين كشور است، در سال 1962 حكومت سوريه حق شهروندى صدها هزار تن از كردها را سلب نمود و حتى آنان را از آمار كشور نيز حذف كرد، كه البته اين تعداد، اكنون پس از گذشت بيش از 40 سال افزايش يافته است. اين تعداد از كارت شناسايى ملى ( ID) محرومند كه براى ضرورىترين، ابتدايىترين و حياتىترين نيازهاى خود همچون تحصيل، معالجه و