141پايه اصل جدايى دين از سياست بنا كند و ملقب به آتاتورك شد. تركيه فعلى در سال 1922، به رهبرى مصطفى كمال پاشا (آتاتورك)، جانشين امپراتورى عثمانى شد.
بعد از يك دوران تكحزبى و حكومتى نسبتاً غير دموكراتيك، در سال 1950، حزب دموكرات از گروه سياسى مخالف، قدرت را به دست گرفت، به تعداد احزاب اضافه شد و تعدد احزاب سياسى پذيرفته شد. مهمترين احزاب در صحنه سياسى فعلى تركيه عبارتند از: حزب عدالت و توسعه، حزب مام ميهن، حزب جمهورى خواه خلق، حزب راه راست، حزب ملى گراى حركت، حزب دموكراتيك چپ، حزب سعادت، حزب تركيه نوين و...
آزادىهاى سياسى در دورههايى با كودتاهاى نظاميان در سالهاى 1960، 1971 و 1980 شكسته شد. در حال حاضر تركيه يكى از دموكراتترين كشورهاى اسلامى مىباشد كه ارزشهاى مردمسالارانه در آن در حال نهادينه شدن هستند. با اين حال هنوز نظاميان در صحنه سياسى تركيه بازيگرى قدرتمند شناخته مىشوند و هرگاه لازم بدانند دست به اقداماتى غير متعارف مىزنند.
در سال 1974، تركيه با دخالت نظامى خود عليه كودتاى يونانيان در قبرس، مانع از الحاق قبرس به يونان شد.
در سال 1996، نيروهاى نظامى، دولت اربكان را كه با برنامههاى اسلامى روى كار آمده بود، ساقط كرد.
از سال 1984 تاكنون، حزب كارگران كردستان و حكومت تركيه