120مجدداً و اين بار توسط صفويان به خاك ايران منضم شد. با كوچ قبيله «آل خليفه» به بحرين، اين جزيره در سال 1783 ميلادى و در زمان كريم خان زند از ايران جدا شد و در 1861 از سوى انگليسىها اشغال شد و طى قرارداد 1868 ميان انگليسىها و خاندان آل خليفه به تحتالحمايگى انگلستان درآمد. ايران همواره در پى اعادۀ حاكميت خود بر بحرين بود اما در سال 1971 و پس از مجادلات بسيار و تحت فشار اعراب و انگلستان و سازمان ملل، طى يك رأىگيرى به جدايى از ايران رأى داد و به استقلال دست يافت.
بدين ترتيب دو تفاوت اصلى بحرين با ساير شيخنشينها اين است كه اولاً اين جزيره اگر چه مدتها تحت سلطۀ انگلستان بود اما تا پيش از استقلال رسماً جزء قلمرو خاك ايران محسوب مىشد و ثانياً اكثريت (بيش از 75 درصد) جمعيت اين كشور را شيعيان تشكيل مىدهند. اگر چه اقليت سنى قدرت مطلق را در اين كشور در دست دارند.
بحرين اگر چه از نظر وسعت كوچكترين كشور حوزۀ خليج فارس محسوب مىشود اما اولاً داراى نقش مهمى در تبادلات تجارى و تبادلات پولى و بانكى منطقه بوده و ثانياً مركز مهمى براى جذابيتهاى سرمايهگذارى خارجى تلقى مىشود.
موقعيت استراتژيك بحرين با ايجاد ارتباط زمينى با خاك عربستان از طريق احداث پلى به طول 25 كيلومتر كه در سال 1986 افتتاح شد، تقويت شده است و علاوه بر آن احداث اين پل نقش مهمى در ابعاد سياسى، امنيتى، اقتصادى و توريسم ايفا كرده است.