94
أَْفْقَهُ مِنْه 1؛ بيشترين همنشينى من با على بن حسين بود، ولى هيچ كس را فقيهتر از وى نديدم».
مالك بن انس دربارۀ حضرت مىگويد:
«لَم يَكُن في أهلِ بيَتِ رَسُولِ الله(ص) مِثل عَلي ابن الحُسَين 2؛ على بن حسين در ميان اهل بيت رسول خدا
(ص) بىنظير بود».
تجلى علوم ربانى حضرت را مىتوان در ميان محتواى گرانسنگ صحيفۀ سجاديه يافت.
صحيفۀ سجاديه، ميراث گرانقدر چهارمين پيشواى معصوم شيعيان، حضرت امام على بن الحسين(ع) است.
اين كتاب شريف، گنجينهاى گرانبها و سرمايهاى پربار و تحفهاى الهى است. در دوران امام چهارم زمامداران جور آشكارا به احكام اسلام دهنكجى مىكردند و جامعه را چنان به فساد آلوده كرده بودند كه قيام و اصلاح ناممكن شده بود، از اين رو امام سجاد(ع) براى انجام رسالت خود كه هدايت و تربيت انسانهاست با توسل به شيوۀ دعا و نيايش، از مكتب تشيع علوى پاسدارى كرد.
اين كتاب مشتمل بر 54 دعاست و افزون بر دعا و نيايش، درياى بىكرانى از علوم و معارف اسلامى در زمينههاى مختلف عقيدتى، فرهنگى، اجتماعى، سياسى و تربيتى است. در ارج و مكانت آن اين بس كه آن را «اخت القرآن» يا «زبور آل محمد» خواندهاند.