48دنبالش بود. (كنايه از اين كه شجاع بود و از مرگ نمىهراسيد.) 1
امام حسن(ع) فردى شجاع و با شهامت بود و ترس و بيمى به خود راه نمىداد. در ركاب پدر در خط مقدم مىجنگيد، از همگان پيشى مىگرفت و بر قلب سپاه دشمن مىزد. ابن ابى الحديد مىنويسد: آمادگى او براى جانبازى در راه حق به قدرى بود كه اميرمؤمنان در جنگ صفين از ياران خود خواست كه او و برادرش حسين بن على(ع) را از ادامۀ جنگ با دشمن باز دارند تا نسل پيامبر(ص) با كشته شدن اين دو شخصيت از بين نرود. 2
امام(ع) از هنگام برومندى، حتى در زمان خلفا كه بسيارى از نبردها با اذن امام على(ع) صورت مىگرفت، همواره در جبهۀ نبرد شركت مىجست و يكى از فرماندهان سپاه اسلام به شمار مىرفت. 3
با اين وصف، معاويه براى تثبيت موقعيت خود و براى آنكه وانمود كند كه امام مجتبى(ع) مطيع و پيرو اوست. به آن حضرت كه راه مدينه را در پيش گرفته بود، پيام فرستاد كه شورش حوثره را سركوب سازد و سپس به سفر خود ادامه دهد!
امام(ع) با شجاعت تمام در پاسخ او نوشت: من براى حفظ جان مسلمانان دست از سر تو برداشتم و اين باعث نمىشود كه از جانب تو با ديگران بجنگم. اگر قرار به جنگ باشد، پيش از هر كس بايد با تو