29حضرت در تعبيرى از آنان به «ريحانه» نام مىبرد و مىفرمايد:
«اَلحَسَنُ وَ الحُسَينُ رَيحانَتاي مِنَ الدُّنيا 1؛ حسن و حسين گلهاى خوشبوى من در دنيا هستند».
در خصوص امام مجتبى(ع) نيز آمده است:
«اِنَّهُ رَيحانَتي مِنَ الدُّنيا 2؛ حسن گل خوشبوى من در دنياست».
رسول الله(ص) براى امام حسن(ع) جايگاهى بس رفيع قائل است و مىفرمايد:
«لَو كانَ العَقلُ رَجُلاً لَكانَ الحَسَن 3؛ اگر عقل و تدبير مىتوانست به صورت يك انسان متمثّل شود همانند فرزندم حسن مىشد».
ابوهريره مىگويد: هر وقت حسن(ع) رامىبينم دو چشمم پر از اشك مىشود، براى اين كه رسول خدا(ص) روزى از خانه بيرون آمد و مرا در مسجد ديد دستم را گرفت و با هم به بازار بنىقينقاع آمديم، من همچنان در خدمتش بودم تا اينكه به مسجد بازگشتيم. آنگاه حسن(ع) با شتاب آمد و خود را در دامن پيامبر انداخت، دستش را در محاسن پيامبر(ص) فرو برد و پيامبر(ص) هم دهان وى را بوسيد و فرمود:
«خدايا من حسن را دوست مىدارم تو هم او را و كسى كه او را