27گاهى مىفرمودند: خداوند به محبت آنان دستور مىدهد:
«اَللّهُمَّ انّي احِبُّهُما فَأحَبهُما وَ أحِب مَن يُحِبُّهُما 1؛ خداوندا من آن دو (حسن و حسين) را دوست دارم پس دوست بدار آنها را و كسانى كه آنها را دوست مىدارند.»
در روايتى ديگر فرمود:
«مَن احَبَّ الحَسَنَ وَ الحُسَين احْبَبْتُهُ وَ مَن احْبَبْتُهُ احَبَّهُ اللهُ وَ مَن احَبَّهُ اللهُ ادخَلَهُ جَنّاتَ النَّعيم وَ مَن ابغَضَهُما او بَغِيَ عَلَيهما ابغَضْتُهُ وَ مَن ابغَضتُهُ ابغَضَهُ اللهُ وَ مَن ابغَضَهُ اللهُ ادخَلَهُ جَهَنَّم وَ لَهُ عَذابٌ مُقيمٌ 2؛ كسى كه حسن و حسين را دوست بدارد، دوستش دارم و كسى را كه من دوست بدارم خدا دوستش مىدارد و آن كس را كه خدا دوست بدارد وارد بهشت پر نعمت خواهد كرد و كسى كه آنان را دشمن بدارد و نسبت به آنان نافرمانى و ستم كند، دشمنش مىدارم و كسى را كه من، دشمن بدارم خداوند نيز او را دشمن مىدارد و هر كس را كه خداوند دشمن بدارد وارد جهنم مىكند و براى او عذاب جاودانى خواهد بود».
همچنين در روايتى ديگر مىفرمايد:
«مَن احَبَّني فَليُحِب هذَينِ يَعني الحَسَن وَ الحُسَين 3؛ كسى كه مرا دوست دارد پس بايد اين دو فرزند (حسن و حسين) را دوست