225
6. احسان و رسيدگى به محرومان
فضل بن روزبهان از علماى اهل سنت مىگويد: آن حضرت، فريادرس و يارىكننده ضعيفان و عاجزان در پيشآمدها و بلاها بود و اين به رحم و عطوفت آن حضرت بر عاجزان اشاره دارد، چنان كه روايت كردهاند، هرگاه براى كسى حادثه يا گرفتارى پيش مىآمد، به جوار لطف و احسان آن حضرت در مدينه پناه مىبرد و از خوان نعمت آن حضرت بهره مىبرد، انگار كه شيعۀ اهل بيت است. 1
احسان و بخشش در سلوك رفتارى حضرت معنايى عميق دارد كه در پرسش شقيق بلخى از آن حضرت دربارۀ فتوت نمود مىيابد. او پرسيد، معناى فتوت در نزد شما چيست؟
حضرت فرمود: اگر بر ما عطا شود، ايثار مىكنيم و مىبخشيم و اگر عطا نشود، شكر مىكنيم. 2
حضرت به همه احسان مىكرد و گناه افراد سبب نمىشد حاجت او را روا نكند، مىبخشيد و موعظه مىكرد. شقرانى كه فردى گناهكار و شرابخوار بود، مىگويد: گرفتار بودم و شفيعى نداشتم، سرگردان بودم كه ناگاه جعفر بن محمد را ديدم، گفتم: فدايت شوم من شقرانى هستم و حاجت خود را اظهار كردم. پس حضرت عطايى كرد و سپس فرمود: اى شقرانى! نيكى از همه خوب است و از تو