161است كه اهل عراق شيفتۀ او هستند. 1
به راستى همان طور كه عبدالرحمان الشرقاوى مىگويد: امام باقر(ع) اعلم اهل زمان خود به قرآن و تفسير آن و حديث و فقه بود. 2
در مورد نوآورىهاى امام(ع) نيز «حافظ ابونعيم احمد بن عبدالله اصفهانى» مىنويسد: از جمله شخصيتهاى مورد استناد و اتكا در منابع حديثى، «ابوجعفر محمد بن على الباقر» است. او از خاندان نبوّت بود و ميان موقعيت والاى دينى و جايگاه رفيع اجتماعى جمع كرده و در زمينۀ رخدادها و مسائل مستحدثه و نيز موضوعات خطير و مهم صاحب نظر بود، در راستاى بندگى و عبادت خدا اشكها ريخت و از مِراء و درگيرىهاى لفظى و برترىجويانه ديگران را بازمىداشت. 3
امام(ع) با گروههاى معتزله، خوارج و مرجئه كه در زمان ايشان فعاليت داشتند مناظرات متعددى انجام داد و عقايد نادرست آنان را با بيانى شيوا به همگان شناساند.
مقبوليت ايشان در نزد علماى مذاهب اربعه مشهور است به طورى كه «محمد بن عبدالفتاح الحنفى» بهترين تعبيرها را دارد: محمد بن على بن حسين بن ابىطالب(ع) است كه باقر ناميده شد. كلمۀ باقر در لغت به معناى شكافندۀ زمين به منظور آشكار ساختن گنجها و پنهانىهاى آن است. وى را از آن جهت باقر ناميدند كه گنجهاى