158ابوحمزۀ ثمالى از امام باقر(ع) نقل مىكند: خداوند مىفرمايد: هرگاه بندهاى از بندگانم تمام توجه و همت خويش را به سوى من معطوف دارد، من بىنيازى را در جان و روحش قرار خواهم داد و فقر را از پيش چشمانش ريشه كن خواهم ساخت و كارهاى پراكندهاش را سامان مىدهم و برترين سودِ سودآوران را برايش در نظر مىگيرم. ولى هرگاه بندهام همت و توجه خود را به جانبى جز من معطوف دارد، او را به گرفتارىهاى درونش مبتلا مىكنم، فقر و تهيدستى چون جرثومهاى هماره در برابر چشمانش او را تهديد مىكند، كارهايش بىسر و سامان مىشود و ريسمانش را به گردن خودش مىافكنم تا به هر درّهاى كه كشيده شد، كشيده شود. 1
حضرت در بيانى ديگر مىفرمايد: هيچ چشمى از خشيت و ابهّت الهى نگريد مگر اينكه خداوند، صورت آن گريه كننده را بر آتش حرام سازد و چنانچه قطرههاى اشك بر گونههايش جارى شود به صورتش درماندگى و ذلّت نقش نخواهد بست. هر چيز نزد خداوند پاداش خاصّى دارد جز گريه و قطرههاى اشك از بيم خدا، همانا خداوند به وسيلۀ اين قطرهها، درياهايى از گناه را مىپوشاند و محو مىسازد. 2
دانش و بينش امام(ع)
آوازۀ علوم و دانشهاى امام باقر(ع) چنان اقطار كشور اسلامى را پر كرده بود كه لقب باقرالعلوم يعنى گشايندۀ دريچههاى دانش و