121ابونعيم معروف به حافظ اصفهانى از امام باقر(ع) نقل كرده كه:
«اِنّ أباه عَلي بن الحُسَين قاسَمَ الله مالَهُ مَرَّتَين.»
امام باقر(ع) فرمود: پدرش على بن حسين مال خود را دوبار در راه خدا با فقرا تقسيم كرد. 1
البته بخشش حضرت همراه با حفظ كرامت حاجتمندان و به دور از شائبۀ منتگذارى بود. گفتهاند: هرگاه به نيازمندى صدقهاى مىداد نخست آن را مىبوسيد، سپس مىفرمود: مرحبا به كسى كه (با گرفتن صدقه) توشۀ آخرتم را برايم حمل مىكند. 2
در خبر ديگرى عبدالله بن داود از مردى به نام مستقيم نقل مىكند: نزد على بن الحسين(ع) بودم، هرگاه نيازمندى مىآمد به پا مىخاست و هنگام برآوردن حاجتش مىفرمود:
«إنَّ الصَّدَقَةَ تَقَعُ في يَدِ اللهِ قَبْلَ أَنْ تَقَعَ في يَدِ السّائِلِ 3؛ بىگمان، صدقه، پيش از آنكه در دست نيازمند قرار گيرد، در دست خداوند جاى مىگيرد».
حضرت رفع نياز محرومان را معامله با خداوند و وسيلۀ فرو نشاندن خشم الهى مىدانست.
ابوحمزۀ ثمالى مىگويد: على بن الحسين(ع) شبها انبان نان به دوش مىكشيد و در دل تاريكى در پى نيازمندان مىگشت و