18913. تلاش در جهت تحصيل رقّت قلب، سوزش دل و خضوع.
14. سجده براى خداوند به منظور تشكر از اين نعمت الهى.
15. مقدّم داشتن پاى راست هنگام ورود، و پاى چپ هنگام خروج.
16. ايستادن در وقت زيارت، اگر عذرى ندارد.
17. سر به زير انداختن و به بالا و طرف راست و چپ توجه نكردن.
18. خواندن زيارتهاى مأثوره و ترك زيارتهاى مخترعه.
19. خواندن نماز زيارت كه اقلّ آن دو ركعت است.
20. خواندن دعاهاى وارده، بعد از نماز و زيارت.
21. خواندن مقدارى از قرآن و هديه كردن به روح مقدس صاحب آن مرقد شريف.
22. نماز واجب را بر نماز زيارت مقدم داشتن و اگر مشغول زيارت بود و «قَدْ قامَتِ الصَّلاة» را شنيد، زيارت را ترك و در نماز جماعت شركت كند.
23. زيارت كردن براى پدر و مادر و دوستان و نزديكان و به نيابت ايشان سلام كردن و براى آنها طلب مغفرت نمودن.
24. ترك سخنان ناشايست و كلمات لغو و بيهوده و صحبتهاى دنيايى كه هميشه در هر جا مذموم و مانع رزق و جالب قساوت قلب است، به خصوص در بقاع مقدس.
25. بلند نكردن آواز و صداى خود در آن مشاهد شريفه براى هر علتى كه باشد.
26. وداع با صاحب آن مرقد شريف در وقت بيرون آمدن از آن شهر.
27. قصد مراجعت داشتن به آن مكان مقدس هنگام وداع.