159
مصافحتهم مِنْ قبل أن تخالطهم الذّنوب) 1
از اين روايات استفاده مىشود كه زائر حرمين شريفين از مقام و منزلت والا برخوردار است؛ چرا كه مهمان خداوند بزرگ بوده و يك سفر روحانى پيموده و با بذل مال و رنج تن رهتوشهاى معنوى تحصيل كرده است و لذا زيارت او و مصافحه با او و سلام بر او، حقى است بر گردن ديگران.
بعلاوه چنانكه ديديم، از نظر ثواب، ديدار زائر خانۀ خدا با همان گرد و غبار سفر به مثابۀ زيارت و استلام حجر و مشاركت در ثواب حج و زيارت اوست.
زائر بايد خود اين قدر و منزلت را بداند و بشناسد، و آن حالت معنوى را كه به دست آورده، با گناه از دست ندهد و همچنين در بازگشت به وطن، صورتى را كه به خانۀ كعبه تبرك شده و گرد منا و عرفات و بقيع و مدينه را با خود دارد و ديگران مىخواهند بدان تبرك جويند، از سيماى زائر خانۀ خدا خارج نسازد. چه، رهآورد واقعى اين سفر چنانكه مكرر گفتهايم، همانا منوّر شدن به نور ايمان و اتصاف به سيرت صالحين است كه براى حجگزار مىماند و در دنيا و قبر و برزخ و آخرت او را همراهى مىكند.
با توفيق خداوند