112روايات به اين امر توصيه شده است. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«مِنَ السُّنَّةِ اذٰا خَرَجَ الْقَوْم في سَفَر أنْ يَخْرُجُوا نَفَقَتَهُمْ فَاِنَّ ذٰلِك اطْيَب لأنْفُسِهِم وَ احْسَنُ لأخْلاٰقِهِم» 1
«يكى از سنتها اين است كه هر گاه گروهى به سفر مىروند، توشۀ خود را بياورند (و بر سفره بگزارند) كه غذا بهتر بر دلهايشان مىنشيند و در حسن اخلاقشان نيز تأثير بيشترى دارد.»
رعايت بهداشت
از وظايف بسيار مهم زائران، رعايت بهداشت در بدن و لباس و خوراك و پاكى و پاكيزگى است كه هر يك در جاى خود اهميت ويژه دارد.
اما در باب فقه معيشت دو نكته مورد توجه است:
1- سعى شود در خوردن غذا و آشاميدن آب، از ظرف و ليوان اختصاصى استفاده گردد نه ظروف و قمقمههاى مشترك. قبل از غذا دست و دهان و صورت را بشويد و پس از غذا نيز از شستوشوى دست و دهان و خلال و مسواك غفلت نكند، كه زمينههاى بيمارى در فضاى سفر فراوان است.
2- از پرخورى در همه حال، بويژه در ايام مخصوص حج بپرهيزد كه علاوه بر عوارض جسمانى و احتمال بيمارى، بر روح و آمادگى روحى زائر تأثير نامطلوب مىگذارد. بدن را سنگين مىكند، كسالت مىآورد و موجب خواب و بىحالى مىشود و در نتيجه حال دعا و توجه را مىگيرد و در لحظاتى كه زائر بايد سبك بال در فضاى معنويت پرواز كند، اسير تن