56مطلقاً به مفهوم غلوّ و خدا دانستن شخص عالم به غيب است؟ در اين صورت، قرآن افراد زيادى را شريك خداوند قرار داده است.
الف) قرآن، از قول حضرت عيسى(ع) مىفرمايد:
(B وَ أُنَبِّئُكُمْ بِمٰا تَأْكُلُونَ وَ مٰا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ ) (آل عمران:49)
من به شما خبر مىدهم دربارۀ آنچه مىخوريد و آنچه در خانههايتان ذخيره مىكنيد.
آيا اين خبر دادن از غيب نيست؟ آيا از نظر قرآن حضرت عيسى(ع) ، خدا است؟! در آيه ديگرى، به پيامبر(ص) مىفرمايد: (B ذٰلِكَ مِنْ أَنْبٰاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ ) ، (آل عمران:44) آيا پيامبر(ص) كه از غيب خبر داشت، خدا بود؟ حال اگر پيامبر(ص) اين اخبار غيبى را در اختيار ديگران قرار دهد، اين، غلوّ و نسبت دادن اوصاف خداوند براى مخلوق است؟!
حقيقت اين است كه وهابيون، نمىتوانند فرق بين علم ذاتى و بىحدّ كه از اوصاف خاصّ خدا است و علم ايتايى و لدنى و محدود كه خداوند به برخى بندگان خاص خود عطا مىكند را بفهمند.
در آيۀ ديگرى مىفرمايد:
(عٰالِمُ الْغَيْبِ فَلاٰ يُظْهِرُ عَلىٰ غَيْبِهِ أَحَداً إِلاّٰ مَنِ ارْتَضىٰ