24شرك است.
چگونه است كه وهابيون، براى رفع تشنگى به آب و براى رفع گرسنگى به غذا و براى درمان به دارو و پزشك و براى حفظ قدرت به شيطان بزرگ، آمريكا و...، متوسل مىشوند و آن را شرك نمىدانند و تنها توسل به پيامبر خدا(ص) شرك است.
3. اين نگرش كه مردگان از دنيا رفته و نابود شدهاند و هيچ اثر و تأثيرى ندارند، بينشى كاملاً ماترياليستى و الحادى است كه دربحثهاى بعدى بيشتر به آن مىپردازيم.
4. مىگويند: «افراد مدفون در بقيع نيز، خود نيازمند خدا هستند»، مىگوييم: چه كسى گفته است اينان از خدا بىنيازند؟!
5. روايتهاى فراوانى در متون معتبر اهل سنت، بر جواز و رجحان توسل به پيامبر(ص) ، بعد از مرگ ايشان نقل شده است كه در اين بخش، به عنوان نمونه، يك روايت نقل مىشود:
طبرانى در المعجم الكبير، به سند صحيح از عثمان بن حنيف نقل مىكند كه شخصى حاجتى داشت و مكرر به عثمان بن عفان مراجعه مىكرد ولى او توجهى نمىكرد، تا آنكه در ميان راه، عثمان بن حنيف، راوى حديث را ملاقات مىكند. و موضوع را با او، در ميان مىگذارد. عثمان بن حنيف مىگويد: «آبى آماده كن و وضو بساز و به مسجد برو و دو ركعت نماز بگزار و بعد از پايان نماز، پيامبر(ص) را وسيله قرار بده و بگو: