66زندگى امام جواد عليه السلام از نظر سياسى تداوم راه پدر بود.
مأمون كوشيد علاقۀ امام را به خود جلب كند و او را به دارالخلافه نزديك سازد. هدف مأمون اين بود كه بين امام و پايگاههاى مردمى آن حضرت فاصله ايجاد شود. از اين رو دختر خود، امفضل را به همسرى او درآورد. اما امام با درايت و دورانديشى ويژۀ يك امام، نقشۀ مأمون را عقيم گذاشت و اصرار ورزيد كه به مدينه بازگردد. از پندهاى به يادگارماندۀ امام جواد عليه السلام كه نشانگر عمق بينش فرا انسانى اوست، اين مىباشد:
«اَلثِّقَةُ بِاللّٰهِ ثَمَنٌ لِكُلّ غٰالٍ و سُلَّمٌ لِكُلّ عٰالٍ.» : اطمينان به خداوند متعال، بهاى هر چيز ارزشمند، و نردبان اوج و بلندى است.
«مَنِ انْقَطَعَ إِلىٰ غَيْرِاللّٰهِ، وَكَّلَهُ اللّٰهُ الَيْهِ.» : كسى كه توجهاش تنها معطوف به غير خدا باشد، خدا كارش را به او واگذارد.
«عِزُّ الْمُؤْمِنِ غِنٰاهُ عَنِ النّٰاسِ.» : عزّت مومن، بىنيازى او از مردم است.
«لاتَضُرُّكَ سَخَطُ مَنْ رِضٰاهُ الْجَوْرُ.» : خشم كسى كه خشنوديش ظلم است، به تو آسيبى نمىرساند.
«اَلقَصْدُ إِلَى اللّٰهِ بِالقُلُوبِ، أَبْلَغُ مِنْ اتْعٰابِ الْجَوٰارِحِ بِالْاَعْمٰالِ.» : توجّه قلبى به خدا، رساتر از رنج دادن اعضاى بدن به اعمال است. 1