156كه نام آيةاللّٰه صدر در آغاز آن آمده بود، به رئيس جمهور عراق، احمد حسن البكر، ارائه كرد تا آنها را از ميان بردارد. اما او از پذيرش آن خوددارى ورزيد. اكثريت اعضاى شوراى رهبرى حزب بعث هم زير بار اين پيشنهاد نرفتند. صدام كه مترصد چنين فرصتى بود، با اين حربه به تصفيۀ بسيارى از مخالفان خود در نهادهاى دولتى و حزب بعث پرداخت، «بكر» هم در بيست و سوم شعبان از سمت خود بركنار شد. در هيجدۀ رمضان 1399ه .ق. بيست و دو تن از سركردگان حزب و دولت، اعدام شدند و گروهى نيز به زندان افتادند.
صدام در آغاز، اغواگرايانه نمايش شيعه بودن را از خود نشان داد و به گونۀ بىسابقهاى به زيارت اماكن مقدس شيعه رفت و زندانيان سياسى را كه شيعيان هم در ميانشان بودند، آزاد ساخت. 1 امابا اين ترفندها، اوضاع سياسى كشور آرام نگرفت و تظاهرات پرشورى در بيست و هفت رمضان 1399ه .ق. در شهرك الثورۀ بغداد انجام شد.
تظاهركنندگان در اين راهپيمايى مخالفت خود را با حكومت، و حمايتشان را از آيةاللّٰه صدر اعلام نمودند. 2 در ماه شوال هم بعد از گذشت دو هفته از عملياتى كه در كربلا رخ داد، در همان شهرك به مقرّ جيش شعبى حمله شد. در