153راهپيمايان به چند صد تن مىرسيد كه در آن زمان شمار قابل توجّهى بود. امّا آرامش حاكم ديرى نپاييد و نيروهاى مسلح رژيم با راهپيمايان درگير شد و زد و خوردهايى بين طرفين روى داد.
«حزب دعوت» نيز پس از دستگيرى آيةاللّٰه صدر، بىدرنگ از همۀ گروههاى سازمان يافتۀ خود در شهرهاى ديگر عراق خواست در اين راستا تظاهرات كنند. در پى اين درخواست، تودههاى موّاج مردمى در شهرهاى الثوره، كاظمين و غير آنها به راه افتادند. رژيم بعث عراق كه تاب اين خشم گسترده را نداشت، تنها بعد از گذشت ساعاتى از دستگيرى آيةاللّٰه صدر، او را آزاد كرد. اين آزادى، به شكل محدود بود و آيةاللّٰه صدر، در خانۀ محاصرهشدهاش محبوس ماند و از تماس با خارج آن منع گرديد. وضعيت به گونهاى بود كه از حضور پزشكان بر بالين او كه حال مساعدى نداشت، جلوگيرى مىشد. هرچه بود، آيةاللّٰه صدر، عزم خود را در هماوردى با دژخيمان بعث، راسختر كرد و پس از گذشت سه روز از قيام مردم براى آزاديش، حكم جهاد مسلحانه با رژيم بعث را داد. از دستاوردهاى ديگر قيام مردم، علنى شدن عمليات «حزب دعوت» پس از بيست و دو سال فعاليت مخفيانه بود و رهبرى حزب هم با طراحى قيام بيست و پنج رجب 1398ه .ق. در راستاى گرايش جديد حزب و تحقق حكم