94
1چاووشخوانى
از آنجا كه زيارت اماكن متبركه، يكى از آرزوهاى ديرينۀ مردم، به حساب مىآمد، چاووش را مىتوان سمبل سفر زيارتى به شمار آورد؛ زيرا بدون حضور چاووشخوان، سفر زيارتى، شور و هيجان نداشت.
در فرهنگمردم ايران، چاووشخوان كسى است كه در سفرهاى زيارتى(پيش يا پس از سفر و يا در هنگام سفر) با خواندن اشعار مذهبى مهيّج و مناسب، وظيفۀ تشويق و ترغيب و همراهى مسافران و نيز تذكر به آنها و حفظ شؤون سفر براى كاروانيان را بر عهده دارد. هرچند واژۀ چاوش يا چاووش در گذر زمان دستخوش تحول معنايى شده، اما كاربرى آن، همواره در پيوند با مراسم و تشريفات و سير و حركت بوده است؛ به ويژه در دورههاى اخير كه چاووش به عنوان يكى از عناصر اصلى سفرهاى زيارتى و كاروانى، نقش برجستهاى ايفا مىكرده است. هنوز هم كم و بيش در شهرها و روستاهايى كه سنتهاى سفر تا اندازهاى پايدار مانده است؛ چاووشان به عنوان