87بعضى از همشهريان، اين هديه، نوعى كمك مادى به مسافر و خانوادۀ او بود؛ اما سالمندان عزيز، قند را نشانۀ شيرين‌كامى و روشنايى مى‌دانند و معتقدند كه ارسال قند به منزل مسافر شگون دارد. به هر حال اين يك رسم و سنت بود كه تا چند سال قبل، رواج داشت و در حال حاضر به كلى منسوخ شده است؛ اما بردن گل، شيرينى و كادويى شامل ظرف، پتو و... در روز استقبال و ديدار از مسافر الزامى است و كمتر كسى است كه با دست خالى به استقبال و يا ديدار مسافر برود؛ خصوصاً مسافرى كه زائر خانۀ خدا و عتبات عاليات باشد.» ¹همچنين در علوى كاشان نيز: «بعد از هفت يا هشت روز كه از رفتن زائر گذشت، خانوادۀ زائر، چند نفر از فاميل را به خانه دعوت مى‌كنند تا با كمك هم آش پشت پايى بپزند. عصر آن روز فاميل‌ها به خانۀ زائر مى‌روند تا با سبزى و رشته‌هايى كه خود تهيه كرده‌اند، آش را بپزند. وقتى آش آماده شد، براى تمام همسايه‌ها و فاميل‌ها مى‌برند و بعد از صرف چاى و شيرينى، به خانه‌هاى خود مى‌روند. از روز آش پزون به بعد نيز افراد فاميل و دوستانِ دور و نزديك، به خانۀ مسافر مى‌آيند و براى او هدايايى از قبيل: شيرينى، پتو، پارچ و ليوان، سماور، گلدان و چيزهاى ديگر مى‌آورند، كه