65اسب طى كنند. صبح روز حركت، چندين رأس حيوان باركش آماده مىشد و خورجينها را بر روى آنها مىانداختند و وسايل سفر را درون خورجينها جا مىدادند. به هر حال كاروان زوّار، بيرون روستا جمع مىشدند و زنان را بر مركبها سوار مىكردند و مردها پياده آمادۀ حركت مىشدند. مراسم توديع و خداحافظى، حالت جالبى داشت، گروهى مىگريستند، گروهى خوشحال و خندان به روبوسى با يكديگر مىپرداختند و گروهى از اينكه عازم سفر زيارتى هستند، شاد و گروهى ناراحت و نزار از اينكه نتوانستند به زيارت بروند. به هر حال مراسم روبوسى، توديع و التماس دعا، در ميان هلهله، شادى، گريه و صداى چاووش خوان، حدود نيم ساعت طول مىكشيد و بعد قافلۀ زوّار حركت مىكرد.» 12در گُميشان از توابع بندر تركمن: «زائر خانۀ خدا دو سه روز بعد از وليمه دادن، بايد به طرف تهران حركت مىكرد. تمام وسايل مورد نياز او را از قبل آماده مىكردند كه توسط همراهانش حمل مىشد. اگر زائر، صبح قصد عزيمت به تهران را داشت، بعد از نماز صبح كه معمولاً در مسجد خوانده مىشد، همراه