53است و با عناوين مختلفى؛ چون اقرراهى، فتح راهى، سر راهى، خرجى، جيب‌خرجى، گشادراه، اقرراه، و راه‌خرجى ¹ ناميده مى‌شد. از اين رو معمولاً «اهالى دست خالى به ديدن زوّار نمى‌رفتند، حتى برخى اگر پول هم پرداخت نمى‌كردند، حداقل يك كلّه قند به خانۀ زائر مى‌بردند.» ²