195مورد نظر مىفرستادند؛ شخصى كه سوغاتى را تحويل مىگرفت، موظف بود مقدارى هِل در سينى بريزد و انعامى به آورندۀ سوغاتى بدهد و با جملاتى از اين قبيل تعارف كند: مُروا هر سالهشون باشه، هر سال از كربلا و مكه بيان، كِى باشه جبران كنيم.
به طور معمول، مسافر به نسبت سرراهى، سوغاتى مىآورد، بنابراين افرادى كه پول و يا طلا، سر راهى مىدادند و آنان كه خانوادۀ مسافر را به صرف شام و ناهار دعوت كرده بودند، سوغاتى بهترى دريافت مىكردند. چند روز پس از ورود زائر، مهمانىها شروع مىشد و به طور مسلّم اقوام نزديك و بزرگترها در اين امر پيش قدم بودند. دعوتشدگان به صرف ناهار، شام يا آش رشته دعوت مىشدند و مجالس مردانه و زنانه جداگانه تشكيل مىگرديد.» 1در اين ميان بچهها نيز سهمى از سوغاتى داشتند و به طورعموم زائران به هنگام خريد سوغاتى، به ياد آنها نيز بودند كه اين امر در بعضى از آداب و رسوم آمده است.
در حكمىِ ميناب: «به طور معمول براى بچهها گردنبند يا انگشترى مىخريدند و آنها را تبرّك مىكردند.» 2