185مشخص شود. از زمانىكه دعوت به صورت كارت يا به قولى (رُقعه) رايج شد، رُقعههاى دعوت به يك يا چند شخص سپرده مىشد؛ آنان موظف بودند دعوتنامهها را به دعوتشدگان برسانند و از آنان امضا بگيرند. شخصى كه به دليلى نمىتوانست در مجلس شركت كند، پاى رقعۀ دعوت چنين مىنوشت: به علت كسالت، از آمدن معذورم يا به علت كسالت خانواده، خودم به تنهايى خدمت مىرسم و بدينگونه تعداد دعوتشدگان مشخص مىشد و صاحبخانه به همان اندازه غذايى تهيّه مىكرد.
درب منزل زوّار نيز از آغاز تا پايان روز باز بود و از ورود هيچكس جلوگيرى نمىشد. به نقل از سالخوردگان گفته مىشودكه: زائرين به مدت چهل روز درب منزل را باز مىگذاشتند و منتظر ميهمان مىنشستند. كنايه (در خونه زوار تا 40 روز باز است) دال بر همين رسم و سنت است كه هنوز هم از زبان همشهريان سيرجانى شنيده مىشود. گرچه ديدار از زائرين محدوديت زمانى نداشت؛ اما مردم ترجيح مىدادند هر چه زودتر از زوّار ديدن كنند و بر پيشانى متبرك آنان بوسه بزنند.» 1
بدين ترتيب، ميهمانى و وليمه دادن براى زائر خانۀ خدا، تقريباً در اكثر جاها رايج بوده، اما در خصوص ساير سفرهاى زيارتى؛ چون عتبات عاليات و مشهد