183خانوادۀ وى، گوسفند يا گاوى قربانى مىشد كه نيمى از آن را به عنوان صدقه توزيع نموده و نيم ديگرش را به مصرف مىرساندند. پس از ذبح گوسفند، زائر از زير آينه و قرآن عبور مىكرد و در حالى كه پولى را به عنوان صدقه يا انعام كنار آينه و قرآن مىگذاشت وارد منزل مىشد و اين در حالى بود كه بوى كندر و دشتى، فضاى خانه و كوچه را پر كرده بود و صداى صلوات، يك لحظه قطع نمىشد. از ميهمانان با چاى و شيرينى و قهوه و قوتو پذيرايى به عمل مىآمد. در فصل زمستان از ميوه خبرى نبود. شام و ناهار اينگونه مجالس به نسبت وسع خانوادهها تهيه مىگشت و معمولاً شامل: برنج و خورشتِ اسفناج و قيمه بود و گاه شامى و تاسكباب نيز در سفرههاى وليمه ديده مىشد. وليمه دادن نيز بستگى به وسع حجاج داشت و 3 تا 7 روز ادامه مىيافت؛ در اين مدت از همۀ دعوتشدگان و ميهمانان با شام و ناهار پذيرايى به عمل مىآمد و باقيماندۀ غذا بين فقرا و مستحقّان توزيع مىشد. از ميهمانان به صورت رسمى دعوت به عمل مىآمد. بنابراين افرادى از طرف صاحبخانه به درب منازل يا محل كسب دعوت شدگان رفته آنان را با بيان اينگونه جملات دعوت مىكردند: حاجآقا يا حاجخانم سلام رسوندن، احوالتونِ پرسيدن، گفتن صِباظار (فردا ظهر) صبا شب (فردا شب) بِرا شام تشريف بيارين دورِ بِرِ هم لقمه نون پنيرى بخوريم و بعد ادامه مىداد: