163سالهاى دور، مردم با اسب و يا چهارپاى ديگرى به استقبال حاجيان مىرفتند؛ اما در حال حاضر با ماشين تا چند كيلومترى، به پيشواز مىروند.» 1در زاهد شهرِ فسا: «روزى كه حاجى قرار بود وارد آبادى شود، خانوادۀ زائر، ساعت چهار بعد ازظهر، اقوام و همسايگان را دعوت مىكرد و چندين اتوبوس و مينىبوس كرايه مىكرد تا مردم سوار شوند. بستگان و خويشان تا چهار فرسخ دورتر به پيشواز حاجى مىرفتند و يك برّۀ بزرگ را همراه مىبردند تا وقتى حاجى از اتوبوس پياده شد، جلوى پايش قربانى كنند؛ سپس بستگان نزديك، يك حلقه گل به گردن حاجى مىانداختند و پس از روبوسى، استقبالكنندگان، سوار ماشين شده و به همراه حاجى به طرف زاهد شهر، حركت مىكردند. ضمناً نرسيده به زاهد شهر، امامزادهاى است كه همه پياده مىشدند و پس از زيارت و فاتحهخوانى، با هم، پياده و با صلوات وارد شهر مىشدند.» 2در روستاى آوه از توابعِ شهر ساوه نيز مراسم استقبال با ويژگىهاى خاصى برگزار مىشود، به طورى كه منظرۀ بديعى را در كوچههاى روستا مىتوان مشاهده كرد: «نشان ويژۀ اهالى براى استقبال، زنان سينى و مجمعه به دستى است كه روى سينى يك