38رزا در تمامى پانزده روز اقامت خود، در هر پنج وقت نماز به طبقۀ دوم مسجدالحرام مىرفت و از آنجا نظارهگر عبادت مسلمانها مىشد. با خود مىانديشيد؛ چگونه مىتوان چند ساعت مختلف در روز مردم را براى يك همايش، آن هم بدون كارت دعوت و تشريفاتِ خاص در يكجا گرد هم آورد؟! بارها به چشم خود ديده بود، براى هر همايش ميليونها دلار خرج مىشود، ولى روز دوم همايش تعداد مدعوين كمتر مىشود و هزار و يك مشكل روى مىدهد. اما اينجا بدون آنكه كسى متولى امر باشد، مردم تنها با شنيدن يك صدا كه آنها را براى انجام فريضه دعوت مىكند، از هر سو خود را به مسجد مىرسانند و در يك عبادت عمومى شركت مىكنند و در هر بار همان جملههاى دفعۀ پيش را تكرار مىكنند. مهمتر از همه آن كه مردمان با رنگ پوست متفاوت؛ سفيد، زرد، سياه و با مليتهاى گوناگون شانه به شانۀ هم مىايستند. هيچ كدام به دليل رنگ پوستش بر ديگرى فخر نمىفروشد