83دساكر و بصره نيز يورش برد و اموال آن‌جا را به يغما برد. اهالى اين مناطق از ترس هجوم وهابى‌ها به نواحى و اطراف شهر گريختند. بعد از آن اميرسعود به قصر مزريب حمله برد، ولى مقاومت مردم مانع از پيشروى آنان شد؛ سپس شبانه به بصره تاخت و از آن‌جا، در حالى كه غنايم زيادى به چنگ آورده بود، به شهر خود بازگشت».

ه‍- : محاصرۀ نجف و كربلا

سيدجواد عاملى مى‌گويد:

در سال 1225، اعرابى از قبيلۀ عنيزه كه معتقد به وهابيت بودند و شعارهاى آنها را تكرار مى‌كردند، به نجف اشرف و مشهد امام حسين(ع) حمله كردند و در بين راه، به راهزنى پرداختند و زائران امام حسين(ع) را، كه از زيارت قبر آن حضرت در ماه شعبان برمى‌گشتند، غارت نمودند؛ جمعى از اين زوار را به قتل رساندند كه بيشتر كشته شدگان، عجم‌ها (ايرانيان) بودند كه تعدادشان 150 نفر بود و البته كمتر از اين هم گفته‌اند و بقيه اين افراد، عرب بودند. اكثر زائران در حلّه ماندند و توان بازگشت به نجف را نداشتند و بعضى ديگر به حسكه رفتند و الآن كه من اين مطالب را مى‌نويسم در محاصره هستيم و مهاجمان دست از محاصره برنداشتهاند و نيروهاى آنان از كوفه تا دو فرسخى يا بيشتر با مشهد امام حسين(ع) فاصله دارند.» ¹