56از حدّ عرفى و جايگاه اجتماعى به شمار مىرود. براى نمونه، رئيس بخشى از نهادهاى وابسته به سفرهاى معنوى، براى دفتر كارش به وسايلى نياز دارد كه بنابر ويژگىهاى آن كار، چارچوپ ويژهاى براى آنها تعيين شده است. بيرون رفتن از اين چارچوب و فراهم كردن محيطى تشريفاتى و «لوكس» فراتر از آن، اسراف و خيانت در اموال عمومى شمرده مىشود.
همچنين، هزينه همايشها و نشستهايى كه به مناسبتهاى گوناگون در گوشه و كنار كشور و حتى خارج از كشور و در مدينه و مكه و ديگر شهرهاى زيارتى برگزار مىشوند، حدّ معين و مقبولى دارد كه گذشتن از آن، موجب اسراف و تبذير مىشود و افزون بر اين، زمينه را براى بدبينى مردم و زائران به مسئولان فراهم مىآورد و غضب خداوند را نيز در پى دارد. اين كار، همچنين نشستها را از دستيابى كامل به هدفهاى معنوىشان دور خواهد كرد.
على(ع) درباره اهميت بيتالمال و اموال عمومى جامعه در دورانى كه بر كرسى خلافت نشستند، مطالب شايستهاى فرمودند كه برخى از آنها چنين گزارش مىشود:
يك - آن حضرت به درخواست عبدالله بنزمعه، يكى از اصحابش، براى گرفتن سهم بيشترى از بيتالمال پاسخ