178برآورده شدن حاجتهاى خود، به او متوسل مىشد.» 1اگر توسل و استعانت از غير خدا شرك يا بدعت باشد، چرا حضرت موسى(ع)به خاطر درخواستى كه قوم او داشتند به آنان نفرمود: شما با اين درخواست، براى خداوند شريك قرار داديد!
(وَ لَمّٰا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قٰالُوا يٰا مُوسَى ادْعُ لَنٰا رَبَّكَ بِمٰا عَهِدَ عِنْدَكَ لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرٰائِيلَ)؛ 2
هنگامى كه بلا بر آنها مسلّط مىشد مىگفتند: اى موسى! از خدايت براى ما بخواه به عهدى كه با تو كرده رفتار كند، اگر اين بلا را از ما برطرف سازى، قطعاً به تو ايمان مىآوريم و بنىاسرائيل را با تو خواهيم فرستاد».
پس معلوم مىشود خواستۀ آنان از حضرت موسى(ع)، با توحيد و يگانهپرستى منافات نداشته و بوى شرك از آن استشمام نمىشده است؛ زيرا قوم حضرت موسى(ع)به دليل عهد