142نيست، چه به نحو استقلال و چه به نحو مظهريّت؛ همۀ مسلمانان هر روز در نماز، چندين بار مىگويند: (إِيّٰاكَ نَعْبُدُ) 1؛ تنها تو را مىپرستيم و غير خدا، هر چيز و هر كس باشد، جز وظيفۀ بندگى سمتى ندارد. در توحيد نظرى اين چنين نيست بلكه اوصاف و افعالى مانند علم، حيات، قدرت، خالقيّت و مالكيّت به غير خدا نيز اسناد داده مىشود، گر چه در تحليل نهايى، اين اوصاف و افعال از خداوند است و ديگران، به عنوان مظهر علم و حيات و امثال آن مى باشد ولى در مورد عبادت حتّى به عنوان مظهريّت هم براى ديگران سهمى نيست يعنى هيچ موجودى، كوچكترين صلاحيّت و شايستگى ندارد تا بتوان آن را به