1) . مسند، احمد بن حنبل، ج 4، ص 54، ح 1121، دارالفكر. چند نكتۀ مهم، از مجموع احاديث ثقلين استفاده مى‌شود: الف: قرآن و عترت، عصارۀ نبوت و تداوم بخش رسالت‌اند كه هدايت بشر را تا قيامت تضمين مى‌كنند و حضور نداشتن اين دو وزنه‌ى متّحد در جامعۀ اسلامى، مايۀ گسست رشتۀ نبوت و دائمى نبودن رسالت است. ب. جدا نبودن ثقلين، به معناى انفكاك نداشتن امامت و وحى قرآنى از يكديگر است. امامان،: مبيّن و مفسّر قرآن كريم و شارح جزئيات و تفاصيل و نحوۀ اجراى كليات آن هستند. ج. بر اساس حديث شريف ثقلين، تمسّك به هر يك از قرآن و عترت، بدون تمسّك به ديگرى، نه تنها مايۀ هدايت بشر نيست بلكه ضلالت و گمراهى را نيز به دنبال دارد. در مدار تبيين دين كامل، هر دو بايد با هم باشند. د. از جدايى‌ناپذير بودن ثقلين، بقاى امام معصوم تا قيامت، عصمت اهل‌بيت و امام، علم امام به معارف و حقايق قرآنى و مصونيّت قرآن از گزند تحريف، استفاده مى‌شود.