106مىداند ، و شما نمىدانيد.
مفاد اين آيات، نفى هر گونه تشبيه از خدا است .
مولاى موحدان امام على(ع)مىفرمايد:
«ما و حّده من كيفه ، و لا حقيقته اصاب من مثله ، و لا ايّاه عنّى من شبهه ، و لا صمده من اشار اليه و توهمه ...» 1
كسى كه كيفيتى براى خدا قايل شد، يگانگى او را انكار كرده و آن كس كه همانندى براى او قرار داد، به حقيقت خدا نرسيده است. كسى كه خدا را به چيزى تشبيه كرد، به مقصد نرسيد ؛ كسى كه به او اشاره كند يا در وهم آورد، خدا را بى نياز ندانسته است.
5 تعجب و خندۀ خداوند!
وهابيان پس از آن كه براى خداوند متعال اعضا و جوارح مانند دست، پا, كتف و صورت ساختند، او را همچون يك انسان عادى - كه حالات گوناگون بر وى عارض مىگردد - معرفى نمودهاند.
آنانمىگويند : «خداوند