121همچون اعتقاد به قبولى توبه نبايد مايۀ جرئت افراد بر گناه بشه. بلكه بايد اونو يه روزنۀ اميد بدونن و به اميد بخشودگى به راه صحيح برگردن و مثل نااميدان نباشند كه هيچ گاه به فكر بازگشت به طريق صحيح نمىافتند. اعتقاد به شفاعت در آخرت در چهارچوب اذن الهى از عقايد مسلّم اسلامىبوده حال بايد ديد آيا مىتوان در اين دنيا نيز از شافعانى چون پيامبر طلب شفاعت نمود. تا به حال اين مسأله موردتأييد همۀ مسلمانان بوده. تنها ابن تيميه به مخالفت برخاسته و اونو جايز نمىدونه. تنها چيزى كه هنگام درخواست شفاعت از ارواح مقدّسه ضروريه شنوايى اونهاست.
پيامبران الهى و از همه برتر پيامبر اسلام داراى مقام شفاعتند و براى گروه خاصى از گنهكاران نزد خدا شفاعت مىكنند ولى به اذن و اجازۀ پروردگار. شفاعت يك وسيلۀ مهم براى تربيت افراد، بازگرداندن گنهكاران به راه راست و تشويق به پاكى و تقوا و زنده كردن اميد در دل اونهاست. شفاعت بىحساب و كتاب نيست، تنها در مورد كسانى است كه شايستگى اونو داشته باشن، يعنى آلودگى اونها در حدى نباشه كه رابطۀ خود را با شفيعان به كلّى قطع كرده باشن. شفاعت به گنهكاران هشدار مىده تمام پلها را پشت