98زمان سوگند ياد شده است و اينها همه غير خدا هستند.
اگر اين عمل منكر و بد بود، خداوند آن را انجام نمىداد.
خداوند در قرآن مجيد مىفرمايد:
«لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ» 1
(اى پيامبر) به جانت سوگند، آنان در مستى (تمايلات نفسانى) خويش سرگردانند.
در كريمههاى ديگر نيز خداوند تنها در سوره «الشمس»، به هفت چيز از مخلوقاتش سوگند خورده است كه عبارتند از: خورشيد، ماه، روز، شب، آسمان، زمين، نفس انسان. در آيههاى 1 تا 3 سورۀ نازعات نيز به سه چيز و آيات 1 تا 3 سورۀ مرسلات به دو چيز قسم خورده است. همچنين در سورههاى طارق، قلم، عصر، بلد، تين، ليل، فجر و طور به غير خود قسم خورده است. بدين ترتيب آيا قرآن مجيد را كه مظهر توحيد و يكتا پرستى است، نعوذ باللّٰه مىتوان مروّج دو گانه پرستى دانست؟
در روايات فراوانى هم كه از طريق شيعه و سنى رسيده است، قسم خوردن به غير خداوند فراوان مشاهده مىشود.
احمد بن حنبل، پيشواى حنبليان كه وهابيت، خود را به اين مذهب وابسته مىدانند، در كتاب مسند خود از رسولخدا صلى الله عليه و آله چنين روايت مىكند:
«فلعمرى لأن تكلّم بمعروف و تنهى عن منكرٍ