92بر ديار سلمى مىگذرم. اين ديوار و آن ديوار را مىبوسم. دوستى آن ديار، قلب مرا شاد نمىسازد، بلكه محبّت ساكن آن است كه مرا به وجد و سرور مىآورد.
شيعه در عين ارادت و محبت به اولياى خدا، آثار آنان را مانند خودشان، مخلوق و آفريدۀ خدا مىداند كه در همه حال، نيازمند و وابسته به خداوندند و به راستى از كجاى اين اعتقاد، شرك و بدعت برمىآيد؟
استاد در ادامه فرمود: نكته ديگرى كه در ارتباط با معصومين مطرح است، نذر كردن بعضى از شيعيان يا قربانى كردن براى آنهاست كه تلاش مىكنند تا آنجا كه ممكن است، وفاى به نذر كنند، ولى هنگام اداى نذر با اين سؤال وهابيت رو به رو مىشوند كه: آيا نذر و قربانى كردن براى صالحان و مؤمنان زنده يا مرده جايز است؟
از جمله اعمالى كه وهابيان آن را تحريم كردهاند، موضوع نذر براى غير خداوند است. ابن تيميه مىگويد:
«علماى ما جايز نمىدانند كه كسى براى قبرى يا مجاوران آن، چيزى نذر كند؛ خواه پول باشد يا روغن چراغ يا شمع يا حيوان و غير اين امور و تمام اين نوع نذرها، معصيت و حرام است.» 1بايد دانست آنچه در ميان شيعه رايج است، نذر براى خداوند و اهداى ثواب براى صالحان و مؤمنان است.