70آيا اينان پنداشتهاند كه خدا و رسول از حكمت جماعت در نوافل غافل بودهاند و شخصى ديگر توانسته است آن را احيا كند؟ يا اينكه حكمت خواندن نوافل به صورت انفرادى در شبهاى رمضان چيز ديگرى است، مثل اينكه خداوند خواسته است تا بندگانش در دل شب با وى خلوت كنند و در پيشگاهش گريه و زارى كنند و بدانند كه جز او پناهگاهى نيست.
عبداللّٰه بن مسعود از پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله پرسيد:
«نماز مستحبىاى را در خانه به جاى آوردن بهتر است يا در مسجد؟ حضرت فرمود: آيا نمىبينى كه خانۀ من چه قدر به سجده نزديك است. با اين وصف، من دوست دارم كه نمازهايم را در خانهام به جاى آورم، مگر اين كه نمازهاى واجب باشد.» 1همچنين آن بزرگوار فرمود:
«بر شما باد به نماز در خانههايتان؛ زيرا بهترين نماز انسان نمازى است كه در خانه خوانده شود مگر نمازهاى واجب.» 2نمىتوان پذيرفت كه اين روايات مطلقه با دستور عمر بن خطاب در نماز تروايح تخصيص بخورد؛ چون تخصيص به دليل و سند شرعى از جانب معصوم نياز دارد.
در اين زمينه، نه تنها دليلى وجود ندارد، بلكه جماعت