631 - رأى ابوحنيفه آن است كه امام «آمين» را بلند و مأموم آهسته بگويد.
2 - از مالك دو روايت رسيده است. يكى مثل رأى ابوحنيفه است و ديگر آن كه اصلاً در نماز گفته نشود.
3 - رأى شافعى آن است كه مأموم به حدى بگويد كه تنها خودش بشنود، ولى كلام ديگرى از او نقل شده است كه بايد بلند بگويد.
4 - رأى احمد بن حنبل آن است كه براى نمازگزاران مستحب است آمين را به جهر (بلند) بگويند. 1نكته مسلّم، توقيفى بودن عبادت است؛ يعنى بايد مقدار و كيفيت آن به اذن شارع باشد و خروج از آن اندازه، بدعت و تشريع محرّم به شمار مىآيد. ابن قدامه حنبلى مىگويد:
«عبادت توقيفى است و هيچ جزء يا شرطى از آن با قياس يا علت تراشى ثابت نمىشود، به ويژه در نماز.» 2اين سخن رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله را از ياد نبريم كه فرمود: اين نماز صلاحيت ندارد كه چيزى از كلام انسانها به آن افزوده شود. 3 بنابراين، اهل سنت كه جزء اضافى (يعنى تأمين و آمين گفتن پس از حمد) را مستحب مىشمرند، بايد دليلى براى آن اقامه كنند.
اهل بيت عليهم السلام كه نزديكترين افراد به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله