90رياض را به تصرف آورد. ¹در سال 1190ه‍ . ق./ 1776 شهر ثَرْمَدَه را گشود و سال بعد دو ناحيۀ مهم سُدَيْر و وَشْم تسليم او شدند. سپس با امير عيينه و ساير مشايخ نجد پيمان آشتى منعقد كرد و بيشتر قبايل آن منطقه را به عقيدۀ وهابيت در آورد. او اراضى خرج و تهامه و شهرهاى مجمعه و حرمه و بُرَيْدَه را تصرف كرد و در جنگ با غالب بن مُساعد شريف مكه، به پيروزى رسيد.

وى با حمله به جبل شَمَّر و حايل و قصيم، آن نواحى را نيز به تصرف درآورد و با قتل عام‌هاى بسيار، اعراب سراسر عربستان را مرعوب و فرمانبردار خود ساخت.

گسترش منطقۀ حكومتى و تصاحب اموال قبايل، نه تنها هزينه ارتش و بودجه كشور جديد سعودى را فراهم مى‌ساخت، بلكه موجى از ثروت و رفاه را با خود به ارمغان آورد. فتح مكه، مدينه و طايف نيز شهرت وى را افزون ساخت. وى برابر فتواى وهابيان مشاهد متبركه و قبّۀ قبور ائمّه را ويران كرد و پس از تصرف حجاز، بحرين و چند امارت ساحلى خليج فارس را نيز تحت سلطه خود در آورد.

در عهد عبدالعزيز منطقه عَسير و تهامه، حجاز، عُمان، احساء، قطيف، زياره و بحرين، وادى الدّواسِر، خَرْج، مُحْمِل وَشْم، سُدَيْر، قَصيم، جبل شَمَّر، مَجْمَعَه، مَنيح، بِيشَه، رَنيّه، و تُرابه، تحت تصرف وهابيان در آمد؛ در آن دوران انگليسى‌ها خاندان سعودى را به رسميت شناختند و با سعوديان رابطۀ دوستى برقرار كردند.

در اواخر امارت عبدالعزيز، محمد بن عبدالوهاب در سن نود و يك