192و كنايس و خانات متعدده و صنايع اين بلد نساجى و صباغى و بنايى و خياطت و حدادى است و شمشير را مخصوصاً در نهايت امتياز مىسازند و سيوف دمشقيه معروف آفاق است.
متنزهات شام
به واسطۀ صفايى كه در آب و خاك شام است، نزهتگاه آن متعدد باشد و هر يك را اسمى جداگانه نهادهاند و اسامى آن صوفانيه و طَربله و مَرجه و رَبوه است و افضل همۀ آنها ربوه است « وَاوَيناهُما الى رَبوةٍ ذاتَ قَرارٍ وَمُعين» 1 به اعتقاد بعضى اشاره به اين ربوه كه در خارج شهر شام است و آنچه در ايام توقف شام از متنزهات اين بلد مشاهده كرديم مَرجه و ربوه بود. از عمارت والى شام، از كنار نهر بَردى و پل كه مىگذرند مَرجه است و آن نهر را تا چهارصد قدم از دو طرف سنگچين كرده، در ابتدا و وسط و انتهاى آن قنطرى بستهاند. قنطر اول و آخر از سنگ است و سه چشمه دارد و قنطر وسط آهنين است و چشمه ندارد و در نهايت استحكام ساختهاند و از دو طرف، ديوار بر آن قرار دادهاند و عرض نهر تقريباً ده ذرع است و اين پل را بر روى آن بستهاند و دو طرف نهر عمارات و بساتين است. از آن جمله باغى است كه مدحتپاشا در طرف يسار نهر احداث نموده است و آن را باغ ملتى گويند. عمارتى در وسط آن است كه تحتانى آن بيوتات است و از چهار سمت گشاده است و فوقانى آن مهتابى است كه از چهار طرف باز است. بعد از مَرجه داخل ربوه مىشوند. دو طرف آن سبز و خرم است و رودخانه از وسط مىگذرد و قوهخانهها و عمارات در دو سمت آن بنا نهادهاند. كسيب حمراء نيز كه كوه معينى است در يك طرف ربوه است. بالجمله نزهتگاه ربوه بسيار باصفا و باروح است و از شدت طراوت و خضارت 2 خيلى نشاطانگيز و فرحآميز است. نعم ما قيل: اِنهض إلىالرّبوة مُستَمْتِعاً تَجِد مِنَاللّذات ما يَكفى
فالْطّيرُ قَد غَنّى على عوده
فىِالرّوضِ بينالحيك والذَفّ
مولوى در مثنوى گفته: