1) - يازدهمين بازسازى كعبه به دست تواناى يك مجتهد كاشانى انجام پذيرفته است. سيد زين‌العابدين بن نور الدين‌بن مرادبن على‌بن مرتضى الحسينى الكاشانى كه اين خدمت بزرگ اسلامى را عهده‌دار بود، شرح آن را در دو رساله، يكى به فارسى و ديگرى به عربى هر دو به نام «مفرحة الأنام في تاسيس بيت اللّٰه الحرام» بيان كرده است. دو رسالۀ ياد شده را مرحوم شيح آقا بزرگ تهرانى صاحب «الذريعه الى تصانيف الشيعه» در كتابخانه ملاّ محمد على خوانسارى در نجف مطالعه كرده و نسخه فارسى آن را در كربلا نزد شيخ محمد على قمى ديده است. (الذريعه الى تصانيف الشيعه، ج21، ص362 و 363) سيّد زين العابدين از شاگردان موسى محمد امين استرآبادى بوده و او را در مكه به جرم تشيع به شهادت رسانده‌اند. شرح احوال او در «رياض العلما» و «مستدرك الوسائل» و «نجوم السماء» و «دارالاسلام» مسطور است كه همه او را بانى كعبه معرفى كرده‌اند. سيد محسن امين عاملى در «اعيان الشيعه» (ج7، ص168 و 169) توفيقى را كه در بناى كعبه نصيب سيد زين العابدين شده است از نوشتۀ خود او چنين شرح مى‌دهد: «سپيده دم روز چهارشنبه نوزدهم شعبان 1039 ه‍ . ق . بارانى چنان شديد، كه گويى دهان مشكها را گشوده باشند، مدت دو ساعت و دو درجه بر مكه فرو باريد. سيل وارد مسجدالحرام شد و به قدر دو ذراع و ربع ذراع از سر كعبه گذشت و چهار هزار و دو نفر مرد و زن و كودك در آن حادثه جان سپردند... روز پنجشنبه بيستم شعبان ديوارهاى شرقى و شامى يعنى تقريباً نصف كعبه فرو ريخت. اين واقعه در عهد سلطنت سلطان مراد چهارم پادشاه عثمانى اتفاق افتاد... من با شريف مكه مذاكره كردم كه خانۀ خدا را بايد به نفقه اهل خير و به دست خود ايشان نوسازى كرد و در ظاهر آن را به سلطان نسبت داد. شريف ابتدا موافقت كرد اما كسانى او را از اين اقدام منصرف كردند. من نزد خدا تضرع كردم كه از اين سعادت چيزى هم نصيب من فرمايد. خبر ويرانى كعبه به سلطان عثمانى رسيد و دستور داد كعبه را از كف زمين ويران و سپس نوسازى كنند. دو نفر را هم از سوى خود براى سركارگرى به مكه فرستاد. روز سه شنبه سوم جمادى الآخر سال 1040 شروع به كندن ديوارهاى كعبه نمودند و من هم با ساير كارگران مشغول بنّايى شدم. از الطاف الهى اين بود كه وكيل سلطان و مباشر او هر دو مريد من شدند و به طورى كه دربارۀ بناى كعبه هرچه به ايشان مى‌گفتم به كار مى‌بستند... همۀ ديوارهاى كعبه را جز ركن حجريه تا جايى كه حجرالأسود را بر آن كار گذاشته بودند برچيدند. براى اينكه كسى به حجر دست نزند سنگى روى آن گذاشتند. من به دو فرستادۀ دربار اسلامبول گفتم بايد ركن و حجر را با احتياط بيشترى محافظت كرد و آنان پوششى از تخته روى آن گذاشتند. شب يكشنبه بيست و دوم ماه جمادى الآخر تصميم گرفته شد كه از فردا صبح، كار بناى خانه را شروع كند در آن شب من بازارى و ابتهال از خدايى تعالىٰ التماس نمودم كه مرا سازندۀ خانه خود قرار دهد. با خود مى‌انديشيدم وقتى شريف مكه و شيخ الحرم و قاضى و وكيل سلطان و علما و خادمان حرم هستند از من با اين ناتوانى چه كارى ساخته است؟ پس غسل كردم و هنگام سحر وارد مسجدالحرام شدم. از توفيقات الهى اين بود كه بعد از نماز صبح غير از مباشر و چند كارگر كسى در مسجد نماند. وقتى مباشر مرا ديد گفت: سيد زين العابدين فاتحه بخوان. من فاتحه و دعاى سريع الاجابه را - كه در كافى روايت شده است و با «اللهم انى اسألك باسمك العظيم الاعظم...» شروع مى‌شود - خواندم. آنگاه سنگ مبارك ركن غربى را به دست گرفتم و محمد حسينى ابرقويى كه از صلحا بود طاسى پر از ساروج پيش من آورد. آن ساروج را در زاويۀ ركن غربى زمين ريختم و پهن كردم و بسم اللّٰه گفته سنگ را بر اساس ابراهيم عليه السلام كارگذاشتم. روز نهم رجب به حجرالأسود رسيدند. من به نفس خود سه ذراع از ارتفاع و تمامى عرض روى ركن حجرالأسود را ساختم. بسيار كوشيدند حجرالأسود را از جاى خود بردارند اما نتوانستند. آن روز من دعايى را كه معروف به سيفى است مى‌خواندم و بيست و هفت بار مكرر نمودم. در بيست و دوّمين بار بود كه باب كعبه را كار گذاشتند. روز سيزدهم شعبان ستونهاى خانۀ خدا را به درون كعبه برديم. روز پانزدهم همين ماه از باب كعبه وارد شدم و چهار سنگ به دست خود بر ديواره‌هاى داخلى كارگذاشتم. يك سنگ در زاويۀ حجرالأسود و سنگى در حطيم و سنگى در زادگاه اميرالمؤمنين عليه السلام كه تخميناً سه ذراع از زاويه حجرالأسود فاصله دارد و سنگى هم در زاويه ركن يمانى. روز هيجدهم شعبان الواحى را بين ستونهاى خانه كه به سقف متصل بود قرار داديم. و من آنها را به ستون متصل نمودم. در سلخ شعبان ميزاب الرحمه - ناودان كعبه - را كارگذاشتند. در دوم رمضان به نصب سنگهاى مرمر برديوارهاى داخلى خانه پرداختند و همۀ آن ديوارها و كف خانه را با مرمر پوشاندند و فرش كردند. روز چهارشنبه بيست و هفتم رمضان كار نوسازى كعبه به پايان رسيد و مردم روز جمعه آخر رمضان داخل كعبه شدند.» «مترجم».