236روشنايى به وسيلۀ قنديل در مسجدالحرام، تا سال 1335 هجرى ادامه داشت. از اين دوران به بعد روشنايى مسجد به وسيلۀ چراغهاى لوكس (اتاريك) و برق صورت مىگرفت.
هنگامىكه شريف حسين بن على استقلال حجاز را به نفع خويش به دست آورد، روشنايى مسجد به وسيلۀ قنديل را كنار گذاشت و چراغهاى لوكس را جايگزين آن ساخت. اين وضع تا نيمههاى سال 1338 هجرى ادامه يافت و سپس در 28 رجب سال 1338 براى اوّلين بار به وسيلۀ شريف حسين، دايرۀ مطاف به وسيلۀ چراغهايى كه از نيروى برق كمك مىگرفت، روشن شد. اين در حالى بود كه ده سال قبل از آن؛ يعنى در سال 1328 هجرى، مسجدالنبى در مدينۀ منوره به وسيلۀ دولت عثمانى با نيروى برق روشن شده و مجهز گرديده بود.
شيخ حسين باسلامه در تاريخ خود در اين باره مىنويسد: شريف حسين موتور برقى به قوّت سه كيلو وات وارد كرد و آن را در مدرسۀ «امّ هانى»، در مقابل ساختمان حكومتى (حميديه) قرار داد و مجموع لامپهايى كه نامبرده در اطراف مطاف نصب كرد 105 شعله بود و نيروى بعضى از آن لامپها بيست و پنج شمع و برخى ديگر پنجاه شمع بود.
گفتنى است رسم بر اين بوده كه هر گاه شخصى از بزرگان، شبانه وارد كعبه مىشد شمع روشن مىكردند و از روشنايى آن بهره مىبردند. پادشاهان و خلفا همواره در طول دورانهاى گذشته، شمعدانها و بخوردانهايى كه از نقرۀ خالص ساخته مىشد، به كعبه هديه مىكردند. آخرين بار اين هدايا از سوى سلطان عبدالحميد خان، يكى از خلفاى عثمانى، در سال 1302 هجرى صورت گرفت. مسجدالحرام اينك به وسيلۀ برق، مانند روز روشن مىگردد.
شمعدانهاى ششگانهاى كه بر روى ديوار حجر اسماعيل قرار داشت و هريك از آنها داراى سه شاخه بود، به پنج شمعدان از مس زرد تغيير يافت كه بر هريك از آنها چراغى قرار دارد كه به وسيلۀ نيروى برق روشن مىگردد.
پس از به وجود آمدن «شركت برق سعودى» كه به وسيلۀ خاندان جفالى در سال