229گرديدند. حضور اين همه جمعيت در اين سرزمين، صرفنظر از اينكه از چه راهى آمده باشند، به ندرت اتفاق مىافتاد. بنابراين مسجدالحرام جهت نمازگزاران تنگ گرديد بطورىكه دولت سعودى بر آن شد تا در صحن مسجدالحرام؛ يعنى در فضايى كه زمين آن به وسيلۀ ريگ پوشيده شده بود، چادرها و خيمههايى نصب كند تا بدينوسيله نمازگزاران و مهمانان خانۀ خدا در زير آن، دور از اشعه آفتاب و گرماى آن به عبادت پردازند. اين كار سود فراوانى به حاجيان رسانده، بطورىكه دهها هزار نفر از حاجيان و نمازگزاران در فضاى ياد شده، نماز ظهر و عصر خود را برپا كرده، به عبادت مشغول شدند و آن سال بدين منوال گذشت.
در سال 1346 هجرى طبق فرمانى كه از سوى پادشاه صادر گرديد، وزير ماليۀ آن دوران (شيخ عبداللّٰه سليمان الحمدان) مأمور شد كه سايبانهاى قوى و ثابتى در اطراف زمينهاى پوشيده از ريگ و در امتداد رواقهاى مسجدالحرام، از جهات چهارگانۀ آن فراهم كند تا نماز گزاران از حجاج بيتاللّٰه الحرام در زير آن، به دور از اشعۀ سوزان آفتاب ظهر و به آسودگى، نماز خود را بجاى آورند.
طبق دستور، اين سقفها و سايبانها آنچنان برپا گرديد كه بادهاى تند نمىتوانست آن را به حركت در آورد؛ زيرا اين گونه بادها، بارها موجب از هم پاشيدگى خيمهها - كه در سال 1345 هجرى نصب گرديده بود - شد. پس از اين فرمان، شيخ عبداللّٰه سليمان، سايبانهاى قوى از چوب جاوى ضخيم به شكل شيروانى بنا كرد و روى آنها را به وسيلۀ پارچههاى ضخيم و محكمى كه از پنبه سفيد بافته شده بود (قلع)، پوشانيد. از آن پس اين سايبانها در ماههاى حج هنگامىكه حجاج فراوانى به مكه مىآمدند، در نقاط چهارگانۀ مسجد و در امتداد سقف رواقها، بر روى زمينهاى پوشيده از ريگ فضاى مسجدالحرام قرار داده مىشد و پس از پايان ماههاى ياد شده و حركت حاجيان، مجدداً برداشته مىشد.
لازم به تذكر است كه اين وضع تا قبل از توسعۀ اخير مسجدالحرام ادامه داشت و همواره بدينصورت حاجيان را از گرماى آفتاب و باد و باران در فضاى مسجدالحرام محفوظ نگاه مىداشتند.