1) - تا سال هفدهم هجرى همواره سنگ مقام در جايگاه ياد شده قرار داشت. در اين سال سيل بزرگى از بالاى مكه‌و از راه ديوار سنگچين شدۀ درِ خانۀ ابوسفيان و حنظله فرزند ابوسفيان وارد مسجدالحرام گرديد. چون اين سيل ام نهشل دختر عبيد بن سعيد بن عاص بن امية بن عبدشمس را با خود برد و جسدش را در پايين مكه يافتند، به همين مناسبت به سيل «ام نهشل» معروف گرديد. و همين سيل بود كه مقام ابراهيم را از جاى خود كَند و با خود برد تا اينكه آن را در پايين مكه يافتند و به پرده‌هاى كعبه متصل كردند؛ زيرا سيل، محل اصلى مقام را از ميان برده و نشانه‌هاى آن را نيز محو كرده بود. «عمربن خطاب» پس از آگاه شدن از اين حادثه، به مكه آمد و طى مشورت با مكّيان و صاحبنظران، جايگاه مقام را در محلّ كنونى قرار داد كه همچنان نيز باقى مانده است. عمر همانند ساير تصرفاتش، در مكانِ سنگِ مقام نيز تغيير ايجاد كرد. از امير مؤمنان، حضرت على بن ابيطالب عليه السلام روايت شده كه فرموده‌اند: در صورتى‌كه قدرت داشتم، مقام ابراهيم را به جايگاه پيشين آن؛ يعنى كنار كعبه منتقل مى‌كردم، البته محل مقام ابراهيم از آن پس مورد تأييد و امضاى امامان معصوم ما قرار گرفت (كه شايد آنان نيز قدرتى بر تغيير آن نداشته و ناگزير محل آن را قبول كرده باشند) «مترجم».

2) - در سالهاى اخير، به علت تغيير سنگهاى كف مسجد الحرام، اين حدود تعيين شده در اطراف حفرۀ كنار درِ كعبه محو گرديده و هيچگونه آثارى از آن باقى نمانده است. ليكن سنگ نبشه‌اى كه پيشتر در داخل حفره و ديوار شاذروان قرار داشت هنوز برقرار و پابرجا است كه بدينوسيله مى‌توان محدودۀ اين حفره را در ذهن مجسم نمود. «مترجم»