80بار بين دو كوه را بپيمايد و در اصطلاح سعى بين صفا و مروه را بهجا بياورد. خداوند دربارۀ اين مقام فرمود:
إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمٰا وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللّٰهَ شٰاكِرٌ عَلِيمٌ (بقره: 158)
همانا صفا و مروه از نشانههاى دين خداست. پس هركس حج خانۀ خدا را با اعمال مخصوص عمره به جاى آورده باكى بر او نيست كه سعى صفا و مروه را نيز به جا آورد و هر كس به راه خير و نيكى شتابد، خدا پاداش وى را خواهد داد كه او به همۀ امور عالم آگاه است.
امام صادق(ع) در سرّ سعى بين صفا و مروه مىفرمايد: «وَ هَرْوِلْ هَرْباً مِنْ هواك و تَبَرّياً مِنْ حَوْلِكَ وَ قُوَّتِكَ»؛ 1 «از هواهاى نفسانى و قواى خود با حالت هروله به سوى خدا فرار كن».
اى حاجى عزيز! در اين سخن نورانى امام صادق(ع) بيانديش و در اين موقف از هواى نفس به خدا و از رذايل به فضائل و در نهايت از ظاهر به باطن و از ملك به ملكوت بگريز. «هروله»، رمزى است كه صداقت حاجى را در بازگشت به ساحت الهى نشان مىدهد. در واقع نوعى فرار از هر چه غير و ورود به بارگاه ملكوتى يار است. طبيعى است در اين رجوع ياد گناهان و خيالهاى باطل گذشته مىتواند صفاى حركت و شوق ديدار محبوب را كم كند. پس «هروله» نوعى گريختن،